Kesah Palui : Tapih Batik

Kesah Palui : Tapih Batik

Palui sering keluar malam hingga membuat istrinya marah. Suatu malam ia pulang larut dan berencana mencari alasan agar istrinya tidak marah. Di jalan, ia menemukan bungkusan kain batik yang dikira tapih bagus. Ia berpikir menghadiahkannya untuk istrinya agar suasana hati sang istri membaik. Sesampainya di rumah, istrinya membuka bungkusan itu dengan penuh harap. Namun, setelah lapisan demi lapisan dibuka, ternyata isinya hanyalah tahi kambing yang dibungkus rapi oleh anak nakal. Istrinya sangat marah dan melemparkan bungkusan itu ke wajah Palui hingga mukanya penuh kotoran.

*****

SALAWAS badiam di Banjar, Palui rancak banar kaluar malam. Rupanya saking kararamiannya inya bakawanan sampai tataguran bininya gin kada diheraninya. Marga karancakan kaluar malam nitu Palui laki bini rancak bahualan, tapi tatap ai Palui kada baubah.

Kada lawas tadi inya bulik landung malam pulang. Sambil bajalan bulik inya bapikir kayaapa baulah alasan sakira bininya kada sarik. Wayah asik bapikir inya tasipak palastik.

Diitihinya pinanya nangkaya bungkusan kain. Asa kada parcaya ditaranginya pulang lawan kurek. Bujur banar ujarnya, pinanya bungkusan tapih kain batik ampun urang tabulirit. Amun tapih kawa kujulung gasan umanya, supaya ampih sarik, ujarnya kahimungan.

Tok…..tok…..tok….. Si Palui mangatok lawang. Kadada sahutan apa-apa tumatan di dalam. Dikatok pulang oleh si Palui. Limbah itu diulanginya pulang. Kadada jua sahutan. Tulak inya ka dapur, mangatok lawang dapur. Nang kaya itu jua, kada diherani urang.

Lalu bajalan pulang inya ka bawah jandela kamar guringnya.

Dikatoknya pulang. Nang kaya itu jua.

“Dasar ngalih amun tagarak urang bangun,” ujar si Palui muar.
“Amun dijual tapih ni, payu aja mun ampat lima puluh ribu. Tahan pulang baanginangin saurangan. Tapi amun dipakai umanya, bisa labih baik lagi. Rasa lawas pang kada kawa manukarakan umanya,” si Palui singhaja banyaring di bawah jandela.

Rupanya bininya dasar bangun haja, tagal singhaja handak maajab si Palui. Limbah tadangar tapih, lalu ai inya batuk-batuk, minta ditangguh nyaman ditagur lagi uleh si Palui.

“Uuuu….umanya! Bukai pang lawang!” Kada lawas kadangaran pina badadas manuju ka lawang.

Si Palui badadas jua manuju ka muhara lawang.

“Lawaskah abahnya sudah datang?” ujar bininya sambil mamusut-musut ka mata.

“Kada, hanyar kira-kira labih sajam! ujar” si Palui sambil manimbai bungkusan tu, nang disambut oleh bininya.

Si Palui tarus masuk ka kamar, tarus haja kada sing paculan, maragui barabah di kalambu. Bininya ditinggalakan di luar, mambuka bungkusan tu tadi. Dupdang hati bininya mambuka bungkusan tu tadi.
Dilihat capnya di luar, dasar isinya batik nang larang wayah ini pang. Sambil lihumlihum sadikit, dibukanya bungkusan tu tadi bagemet.

Pamulaannya plastiknya nang di luar sama sekali. Limbah itu kotaknya pulang. Limbah kotaknya tabuka, dalamnya masih
babungkus kartas mangartas pulang.

“Umai, tabalnya bungkusannya!” ujar bini Palui.

Dibukanya tarus, Makin dibuka, makin bahalus bungkusannya, sampai bungkusan nang paling di dalam.

“Tapih nangapa mun bungkusannya halus kaya ini!” ujar bini si Palui tapi tarus haja mambuka bungkusan tu tadi.

Apa nang dilihatnya dalam bungkusan nang paling halus tu tadi, kada lain pada tahi kambing nang bagiling-giling.

Oma…oma…oma… oma… oma…. sariknya bini si Palui kada sakira. Bungkusan tu tadi diangkatnya, dibawanya ka kamar, masuk pulang inya ka dalam kalambu, lalu digisangakannya ka muha si Palui. Si Palui tabangun, limbah muhanya sudah hijau sabukuan lawan tahi kambing. Bungkusan tu tadi kada lain pada gawian kakanakan nang handak manipu urang di jalanan.

Sakalinya pas si Palui nang takana. (bpt/hya)

Sumber: Banjarmasin Post Edisi Cetak, tanggal 17 November 2018

Palui sering keluar malam hingga membuat istrinya marah. Suatu malam ia pulang larut dan berencana mencari alasan agar istrinya tidak marah. Di jalan, ia menemukan bungkusan kain batik yang dikira…

Tinggalkan Balasan

Alamat email Anda tidak akan dipublikasikan. Ruas yang wajib ditandai *