Kesah Palui : Rongong

Kesah Palui : Rongong

Suatu sore saat hujan gerimis, Palui, Garbus, dan Tulamak pulang dari menjala ikan dengan hasil melimpah. Mereka gembira karena masing-masing membawa sebakul ikan besar. Dalam perjalanan pulang, mereka mendengar suara orang berteriak minta tolong dari arah sungai. Ketiganya segera mencari sumber suara itu dan menemukan seseorang yang tampak kebingungan di air. Orang itu terus berteriak “salawar, salawar,” membuat mereka mengira ia kehilangan celana. Namun setelah didekati, barulah Palui sadar bahwa orang itu ternyata berbicara dengan hidung tersumbat—bukan “salawar” yang hilang, melainkan “saraba salambar.” Palui pun menolong dengan memberinya tapih yang ia kenakan.

*****

Imbah bahaharian maunjun, Palui, Garbus wan Tulamak masing-masing dapat sabakul iwak. Kamarian itu parak magrib, hari pina garimis lalu masing-masing manatak daun pisang gasan payung,

“Hari ini kita bauntung banar karna bahasil mambawa bulik babakul-bakul iwak. Bini pasti kada sarik karna kita bujur-bujur maunjun, mambawa bulik iwak ganal-ganal dan sigar-sigar. Biasanya rancak bakaramput wan bini karna mambawa iwak tukaran di pasar Gambut,” ujar Tulamak.

“Ikam tahulah Mak kanapa maka kita sabarataan dapat babakul-bakul iwak ini?” ujar Garbus.

“Jawabannya Bus ai karna umpan nang kita pakai kada sama, jadi iwak itu kawa mamilih sasuai saliranya. Kalu handak cacing dipatuknya kawat Tulamak, kalu handak anak wanyi dipatuknya umpan Garbus dan iwak nang basalera moderen masa kini maka dipatuknyalah umpanku ruti ba-acan,” ujar Palui manyahut sambil mangalakak tatawa.

Wayah parak sampai di jalan ganal, Palui takajut mandangar ada urang kukuriak minta tulung.

“Nah, itu ada suara kukuriak,” ujar Palui.

“Mungkin ada urang lamas di sungai, ayu kita cari,” ujar Garbus bagagas ampah ka sungai.

“Itu, ituuuu… di pinggir sungai ada urang kawai-kawai, mungkin inya minta tulung,” ujar Garbus.

“Ada napa nang? ujar Palui bakuriak.

Lalu urang di sungai itu manyahut dan mambari tanda bahwa inya kahilangan pakaian nang di jamurnya di pinggir sungai.

“Kasihan, kasihan, mungkin samunyaan baju salawarnya hilang, makanya inya barandam tarus di sungai kada wani naik karna batilanjang,” ujar Tulamak.

“Barang napa nang hilang,” ujar Palui bakuriak.

“Nang hilang, salawar salawar… baju salawar… tapih salawar… kaos salawar… saputangan salawar,” ujar nang kahilangan nyaring banar manyahut.

“Urang ini mungkin kada waras Lui ai, kanapa maka kukuriak salawar salawar tarus, jadi ba-arti samunyaan salawar, baju salawar, tapih salawar, kaos salawar,” ujar Tulamak.

“Baiknya kita datangi haja Mak ai, kita paraki, inya itu kahilangan napa?” ujar Palui mambawai Tulamak.

Imbah parak dan badapat wan urang itu, lalu Palui batakun pulang: “Napa nang hilang nang?” ujar Palui.

“Aku kahilangan, salawar salawar, baju salawar, tapih salawar, kaos salawar,” ujarnya pina mingsang.

“Eeeee… sakalinya urang nang kukuriak itu hidungnya rongong, jadi manyambat salambar itu adalah salawar. Maksudnya inya kahilangan saraba salambar,” ujar Palui paham sambil babisik wan kakawalannya imbah inya manjulungi, mambariakan tapih nang disandangnya. (*)

Sumber: Banjarmasin Post Edisi Cetak, tanggal 31 Mei 2020

 

Suatu sore saat hujan gerimis, Palui, Garbus, dan Tulamak pulang dari menjala ikan dengan hasil melimpah. Mereka gembira karena masing-masing membawa sebakul ikan besar. Dalam perjalanan pulang, mereka mendengar suara…

Tinggalkan Balasan

Alamat email Anda tidak akan dipublikasikan. Ruas yang wajib ditandai *