Kesah Palui : Mahayal Pulang
- 30 kali
Palui memiliki tanah warisan seluas tiga hektar yang mengandung batu bara. Banyak orang, termasuk Garbus dan Tulamak, ingin membeli atau bekerja sama menambangnya. Namun, Palui menolak karena tak ingin merusak warisan ayahnya dan tahu tanah itu akan rusak setelah batu baranya habis. Garbus dan Tulamak kecewa karena berharap keuntungan besar untuk kebutuhan pribadi mereka. Palui malah berandai-andai, jika tanah itu dijual tiga miliar, ia akan berbagi dengan teman-temannya dan menyumbang ke pesantren serta panti asuhan. Namun akhirnya, Palui hanya tertawa, menyadari semua itu hanyalah hayalan.
*****
DI Banua kita banyak kakayaan alamnya, contohnya batu baranya. Banyak nang sugih bakajut, tapi sadikit haja nang manikmatinya. Masih banyak haja urang nang susahnya, padahal karusakan alamnya minta ampun.
Nang kasihan anak-cucu kita kaina nang mananggung akibatnya. Jaka pamarintah, parusahaan nang tukang kukut wan urang nang ampun tanah, hakun bujur-bujur mangalula batu bara naitu, kira-kira masarakat awam kawa haja umpat marasai hasilnya.
Lainan lawan Palui, nang baisian tanah talu hiktar, nang ada batu bara di dalamnya. Dimapa haja kada handak lalu inya mangukutnya. Padahal banyak sudah urang nang malilik. Tamasuk jua si Garbus wan Tulamak, nang jadi pambulantikan bin pahayaman bin maklar.
“Kawalku nang urang Jakarta tu kahandakan banar sudah manungkari tanah ikam nang itu, Lui ai,” ujar Garbus nang bakurinah mandapati Palui di rumahnya.
“Tanah naitu paninggalan aruwah Abah, Bus ai. Dimapa haja kada pacangan ku jual,” jawab Palui.
“Nah, Dimapa kalu bakarja sama haja, Lui ai,” sahut Garbus pina basamangat banar.
“Banaran Lui ai,” umpat jua Tulamak marayu.
“Tanah tatap ampun ikam, bubuhannya nang manduiti wan gawi-gawinya. Jadi, tanah ikam kada hilang, duit datang saurang.
Dimapa, Lui?” ujar Tulamak lagi manambahi.
“Kalu bakarja sama, pacangan babangat lagi, buhannya ai. Pacangan lumu tunjuk tu pang aku,” sahut Palui santai. “Marganya, kalu batu baranya sudah lingis dikukut, kada kawa jadi napa-napa lagi tanahnya,” ujar Palui manjalasakan.
“Kada jadi sugihan am kita, Bus ai,” ujar Tulamak tasandar.
“Maka aku handak nungkar rumah wan mutur,” ujarnya lagi sambil maranung.
“Sama ai, Mak ai,” sahut Garbus nang duduk di higanya.
“Padahal aku sudah bajanji handak malamar Bulan Jamilah.”
Tabalik Palui maras malihat bubuhannya. Tapi apa bulih bulat, tahi kambing bulat-bulat. Tapi lain Palui ngarannya kalu kada kawa mahimungi kawal.
“Kalu tanahku nang itu payu talu miliar, duitnya pasti pacang ku bagi-bagiakan lawan buhan ikam jua,” ujar Palui sakali bapandir. “Samiliar ku bariakan gasan ikam Bus ai.
Samiliar ku julung gasan ikam, Mak ai. Nang samiliarnya lagi, ku sumbangakan gasan pasantrin wan panti asuhan.”
“Bujuran kah, Lui?” Garbus wan Tulamak pina basumangat.
Palui lihum sambil unggut-unggut haja ma-iihakan.
“Tapi, Lui . .” ujar Tulamak kada saapa. “Kalu samiliar gasan aku, samiliarnya pulang gasan Garbus lalu sisanya gasan pasantrin wan panti asuhan. Lalu gasan ikam pang mana?”
“Gampang banar, Mak ai,” jawap Palui lihum. “Kaina aku mahayal pulang dapat duit nang tabanyak lagi,” ujar Palui kada kawa lagi manahani katawa.
“Tapakalah pulang kita,” ujar Tulamak wan Garbus tapaimbai. (banjarmasinpost.co.id/rep/abr)
Sumber: Banjarmasin Post Edisi Cetak, tanggal 5 Maret 2020
Palui memiliki tanah warisan seluas tiga hektar yang mengandung batu bara. Banyak orang, termasuk Garbus dan Tulamak, ingin membeli atau bekerja sama menambangnya. Namun, Palui menolak karena tak ingin merusak…
